Na meer as vyf-en-twintig jaar se werk in verf- en bedekkingsaanlegte het ek gesien hoe skuim 'n produksielopie wat moes wees 'n eenvoudige proses in 'n lang dag van afkeur en herwerk omskep. Dit maak nie saak hoe goed die pigmentverspreiding of harsstelsel is nie — as aanhoudende skuim deur tot by die voltooide verf gaan, beland jy met naaldgate, kraters, swak vloei en ontevrede kliënte. Defoamers is die bymiddels wat stilweg die meeste van hierdie probleme voorkom, maar slegs wanneer jy die regte tipe kies en dit korrek gebruik.
Skuim vorm wanneer lug in die vloeistof ingesluit word tydens hoë-snymeng, pomp of vul, en die borrels word gestabiliseer deur dieselfde oppervlakaktiewe stowwe en dispergeermiddels wat nodig is vir die formulering. In watergedraagde stelsels is die probleem gewoonlik erger weens hoër vlakke van oppervlakaktiewe stowwe. 'n Goeie ontluchter werk deur 'n baie lae oppervlakspanning te hê, sodat dit vinnig oor die borreloppervlak versprei, die stabiliserende film verplaas en veroorsaak dat die borrelwand dunner word en bars. Baie moderne produkte bevat ook klein hidrofobiese deeltjies wat help om die film van binne af deur te dring.
Daar is drie hoofgroepe waarna ek gereeld gryp. Minerale olie-gebaseerde ontluggingsmiddels is robuust en koste-effektief, veral in industriële en onderhoudsbedekkings. Silikoon-gebaseerde produkte, gewoonlik gemodifiseerde polidimetielsiloksane, bied vinnige ontluggingsbeheer by baie lae dosisse en word wyd gebruik in argitektoniese en hoogglans watergebaseerde verf. Polimeer-gebaseerde of silikoonvrye opsies het meer gewild geword waar regulatoriese of versoenbaarheidsaansprake tradisionele silikoene uitsluit.
Ek onthou nog 'n watergedraagde akriel-industriële emailprojek van 'n paar jaar gelede wat die werklike verskille getoon het. Ons het TiO₂ en organiese pigmente in 'n akrieldispersie by 32 % PVC versprei. Sonder enige ontluchter het die millbase erg geskuim. Na tien minute van hoëspoedverspreiding in 'n 250 ml gegradeerde silinder het die skuimhoogte 175 mm bereik en daar gebly. Die afgewerkte verf het 'n gemiddelde van 14 pinholes per 10 cm² op kleurskaaltone getoon, glans by 60° was slegs 64 eenhede, en gespuite panele het sigbare kraters gehad.
Ons het toe dieselfde basisformule gebruik met drie verskillende defoamers by 0,3 % aktief tydens die aflaatfase:
- 'n Standaard minerale-olie-ontskuimer het die skuimhoogte tot 70 mm verlaag. Naaldgaatjies het tot ongeveer 5 per 10 cm² gedaal, maar die gedroogde film het 'n ligte waas gehad en die glans het slegs 71 eenhede bereik. Na twee weke by 50 °C het ons 'n geringe oppervlakse skeiding waargeneem.
- 'n konvensionele silikoonemulsie het die skuimhoogte tot 18 mm verminder en pinholes op beide afrolproefstukke en bespuite panele uitgeskakel. Die glans het tot 82 eenhede verbeter. Die bergingsstabiliteit was goed, alhoewel ons 'n geringe toename in glyvermoë opgemerk het wat later geringe probleme veroorsaak het toe die kliënt weer wou oorlak.
- 'n poliëter-gemodifiseerde silikoon het 'n skuimhoogte van 15 mm, geen pinholes en die hoogste glans van 86 eenhede gegee. Dit het ook die beste langtermynstabiliteit getoon — geen skeiding of viskositeitsverskuiwing na 30 dae by kamertemperatuur. Die enigste kompromie was 'n klein toename in oppervlakglip, wat ons beheer het deur die dosering tot 0,25 % te verlaag.
Die gemodifiseerde silikoonweergawe het ons standaard vir daardie reeks geword omdat dit die skoonste film gelewer het sonder om nuwe defekte te veroorsaak. Ons het die toevoeging verdeel — die helfte in die maal en die helfte in die afmeng — wat 'n effens beter volharding gegee het as om alles in een keer by te voeg.
Daardie proef het die lesse versterk wat ek in baie aanlegte herhaal sien het. Dosering is krities met silikoon; 0,1–0,4 % is gewoonlik genoeg. Om baie hoër te gaan skep dikwels visogen of kraters, veral in hoogglans- of weerbedekbare stelsels. Die toevoerpunt maak ook saak. Om die hele dosis in die maalproses te sit, kan soms later die doeltreffendheid verminder weens snykragte. Verenigbaarheidstoetse op die werklike substraat en met die volledige formulering is ononderhandelbaar — 'n produk wat perfek werk in een akriel, kan in 'n ander sleg krater vorm wanneer sekere natmaakmiddels teenwoordig is.
Uit ervaring behandel die aanlegte wat die minste skuimprobleme het die keuse van defoamers as ernstige formuleringswerk eerder as 'n na-gedagte. Hulle voer behoorlike vergelykingsproewe uit, meet die skuimhoogte onmiddellik en ná 24 uur, ondersoek die gedroogde film onder goeie beligting en verifieer altyd die bergingsstabiliteit en herbedekkingsprestasie. Hulle hou ook rekords van watter grade die beste presteer met hul spesifieke pigment- en harskombinasies.
Geen enkele ontloper los elke probleem op nie. Minerale olie-soorte kan troebelheid in deurskynende lakke veroorsaak. Sommige silikoonmiddels beïnvloed die hechting tussen lae. Polimeergebaseerde produkte benodig soms hoër dosisse. Die werklike vaardigheid lê daarin om die chemie by die skuimbron, die toedieningsmetode en die vereistes vir die finale film aan te pas, en dan die keuse met praktiese toetse te bevestig eerder as om slegs op databladsye staat te maak.
Wanneer die regte ontluchter by die regte vlak gebruik en by die regte stadium bygevoeg word, merk die meeste mense nooit eers op dat dit daar was nie. Produksie verloop gladder, die afkeurings neem af, en die afgewerkte laag lyk soos dit veronderstel was. Daardie stille betroubaarheid is hoekom ek, na al hierdie jare, steeds die keuse van 'n defoamer as een van die besluite met die grootste hefboomwerking in enige formulering beskou.